YAŞADIM

Anneme sevgiyle Vivi diye sesleniyorum ve bu eser, onun içindeki çocuğa ve zamanın geçmesine rağmen içinde canlı kalan her şeye bir övgü niteliğinde.

Çocuk, denge, dönüşüm ve hafifliğin sembolü olan en sevdiği hayvanı, yusufçuk böceğini taşıyor. Onun aracılığıyla, annemin bir zamanlar hayal kuran, oynayan ve dünyaya hayranlıkla bakan o benliğiyle yeniden bağlantı kurduğunu hayal ediyorum.

Bu sanat eseri aynı zamanda ona o çocuğun hala orada olduğunu, özgür, meraklı ve uçmaya muktedir olduğunu söylemenin bir yolu.