Ebedi Yaz

Bu eser, bir anıyı ölümsüzleştirme, kolektif hafızamızın bir parçasını kurtarma ihtiyacından doğdu. Muz ağaçlarının koruyucu gölgesi altında, avluda geleneksel plastik sandalyelerde oturmanın o basit ama son derece kişisel eylemini yakalıyor. Bir zamanlar uzak veya tamamen sıradan gelen şey, şimdi kıymetli bir özleme dönüştü: Şehrimin bitmek bilmeyen yazından bizi koruyan o bitkilerin serin sığınağı.

Hayatta her zaman durup kaydetmediğimiz, ancak ruhlarımıza kazınmış o dürüst anlara bir övgüdür.

Yakından bakılacak bir detay: İki pembe plastik sandalyeye dikkat edin. Boş ama beklentili varlıkları, izleyici olarak sizin için resmin içine girmeniz ve benzer bir köşede paylaştığınız sohbetleri, kahkahaları veya sessizlikleri hatırlamanız için açık bir davet niteliğindedir.